Welkomsttekst
Welkom op mijn online houtblok waar ik mijn gedachtenspinsels met mijn toetsenbord inkerf.. ehm, hum, voor zoverre dat gaat . kan gaan.

…

hoe dan ook, welkom! leuk dat je er bent! enne.. hee! niet weggaan als ik tegen je schrijf! schrijf terug!!!

ik zoek een kamer in utrecht.

help.

Zo nu en dan laat ik mijn gezicht zien bij de supermarkt in het dorp waar ik zo nu en dan eens per week op een zaterdag het een en ander aan activiteiten verricht; alsin allerhande etenswaren en onetensbare waren op hun waarde laten schatten, dat dan weer bij elkaar op tellen om vervolgens het eindproduct, het reçu, met enig sadisme aan menig in veel te dure en onbijpassende jassen gestoken individuen te overhandigen. Zo nu en dan vervult mij dit met een gevoel dat zo nu en dan synoniem bevonden kan worden aan het gevoel dat een computerchip moet hebben; eindeloze herhaling.

Zo nu en dan staat er voor de deur van dit gebouw een Straatkrantverkoper. Roepen, zoals de verkopers in de grote stad dat doen en met hun nimmer door drugs gebluste enthousiasme doeltreffend een roltrap kunnen blokkeren, doet deze niet. Hij groet iedereen die langskomt, maakt een praatje met iedereen die langskomt. Zo nu en dan verkoopt hij dan ook nog eens een krant, zo tussendoor, voor de sport, lijkt het.

Af en toe groet hij mij ook, en dan praten we even. Zoals vandaag. Hij was er al een poosje niet meer geweest, en vertelde waarom. Zo nu en dan ging hij naar huis, naar Polen, om zijn familie weer eens te zien. Om zijn zoontje van zes weer te zien. Jacob. Deed het goed op school, deed goed zijn best. Begroette hem met een schuchter ‘hallo’ toen hij hem weer voor het eerst zag, sinds twee jaar. Een kind heeft een goede omgeving nodig, een veilig thuis. Een vader en een moeder. Geen veilig thuis zonder inkomen. Geen inkomen zonder kranten. Later, als hij genoeg geld had verdiend, konden ze weer samen leven. Misschien.

Prettig Weekend, zei hij nog, met een vriendelijk gezicht.

tegenwoordig gaat alles te snel, zegt men.

iedereen is gehaast, soms te gehaast om ook maar even een seconde stil te staan bij de gedachte dat alles wellicht te snel zou kunnen gaan.

degenen die er onverhoeds op een rustig moment (vaak tijdens een lange treinreis ergens midden op de dag als de winterzon waterig boven het landschap staat en een vale herinnering oproept aan een voorbijgetrokken zomer) opeens aan denken dat alles te snel gaat, dat alles voorbij is gegaan voordat men zich goed en wel heeft gerealiseerd dat het over is, komen dan wellicht met het argument dat het te druk was.

het leven te druk was. teveel dingen. die en dat soort veplichingen. geen idee. waarom. ik niet ben langsgekomen toen. te druk bezig met. wat. school. werk. opdrachten. studie. uitusten. weekend. doordeweeks. heb ik toen. kon ik niet want. ik was te druk bezig met dingen. wat dan, vraag je. nou, slapen. drie avonden achter elkaar naar de kroeg. dat werd laat, joh. een mens moet toch slapen. alstie moe is. als je moe bent kun je nooit meer fit de volgende avond ingaan. wellicht.

misschien ook niet.
misschien nemen we gewoon de tijd er niet voor. niet genoeg. het gaat te snel, allemaal.

zo, hier zit ik weer, again, hier, achter mijn computer, zojuist herinnerde ik me opeens dat ik een weblog heb dat op het punt staat te expire-en, dus daar moet wat aan gedaan worden.

dit is echt hopeloos.

nouja, we zullen zien.

dag beste mensen,

het is weer eens tijd voor iets leuks hier, of überhaupt iets hier, aldus het volgende:

zachtjes spoelt het water vegen druppels alle kleurenen het oppervlak is glad, en kalm, en telkens weerdoorbroken door een onderhuids geluid, werpt eennieuw licht op de bodem van de Zee, het waterneemt mee en verplaatst, naar later, alleende toekomst mag weten waarheen.

lang, lang geleden was er eens een weblog, namelijk het mijne. lang niet gelogd, lang niet gelogd. al het voorgaande in het archief gearchiveerd en ingegraven, nu zal ik proberen een doorstart te creeëren en aldus een nieuwe omgeving voor alle zielenroerselen van de komende tijd. tweede poging om dit log te behoeden van een langzame doch zeer onopmerkelijke sterfscène.

desalniettemin ga ik het nu anders aanpakken en meer vertellen over muziek misschien en optredens, als dat gaat lukken, en misschien ook wel niet eigenlijk, dat zal de toekomst vanzelf uitwijzen.

kijken of dit gaat werken

gisteren het spinvis concert! was echt extreem goed! na een voorprogramma van solo en rondom een pauzeprogramma over de herschepping van het universum stond hij daar; swingend en ondersteund door een magnifieke band en een oceaan aan filmmateriaal. lotus europa. hij las voor en zong en speelde en genoot.

het nieuwe album komt uit in november. dat had ik hem gevraagd. hij was ook aardig genoeg om een poster voor mijn zusje te signeren die helaas niet meekon naar het concert.

een bijzonder concert, omgeven door een sfeer van informaliteit.

bedankt voor een fantastische avond.

neem eens een kijkje op de volgende site: hetverhaal.web-log.nl. een nieuw idee waarvan ik hoop dat het aan zal slaan…